اما نمی دانی چه شب هایی سحر کردم

بی آنکه یکدم مهربان باشند با هم پلک های من

در خلوت خواب گوارایی،

و آنگاه گه شب ها که خوابم برد

هرگز نشد کاید به سویم، هاله ای یا نیم تاجی گل

از روشنا گلگشت رویایی

در خواب های من...

اخوان ثالث

 حذف شد. 

با لبخند هايت شاد بودم

و با اندوهت مي گريستم

به ياد چشمانت

                       امشب

چند سطري

                    خواهم سرود

گمشده ام

               در این تاریکی

               چه تنها مانده ام

                                      میان این مردمان

                                      چه غریب مانده ام

                                                                امشب

                                                                            چه ویرانم!

چند شبي ست

كه دوباره برايت دلتنگم

بيا

دوباره بيا

باز به رويم بخند

دوباره به من نگاه كن

با همان دو چشمان آشنايت

بيا تا فرصتي هست...

از:غیر ممکن است

آمدي جانا

آمدي آخر

آمدي از ميان تاريكي آن شب ناپيداي انتظار

با تو نه آب در دلم تكان مي خورد

نه دست هايم سرد مي ماند

نه لبخند هايم ناتمام

با تو نه آسمان ابر مي شود

نه خياباني دلگير

و نه زندگي آنست كه بود

پيش از اين باران

سروده ي دردي مدام بود

از ابري ناگزير كه مي باريد

واكنون باران

خود سروده ي شوقيست

كه زميني را مي رهاند

از شرمي و از هراسي

                            وهم از مرگي

و مي آكند از اميدي

وشايد كه تو

خود آن باران بودي

                           اي يار

                           اي مهربان

تو آن باران بودي

كه باريدي بر من

و تو مي دانستي

آخرين بند آن سروده ي نيمه راه را

چرا كه تو

خود آن قافيه ي نايافته ام بودي

با تو آن خواسته ها، آن تمناهايم

با تو آن آرزوهاي بعيد را

پاسخي ساده بر مي آورد

وشايد كه ديگر  

پرسشي هم درميان نيست

                                 و ترديدي

بعد از تو زندگي را

بايد از نو يافتن

                   از نو ساختن

بعد از تو نه ديگر هيچ چيز

آني كه بود نيست

شب هايم آن تيرگي را كه داشت

                                         ندارد

روزهايم آن ملال را

گذر ناخواسته ي دقايق هم

افسرده و غمينم نمي كند

همچون سپيده اي

                        سرآغاز صبحي

از آن گونه كه اشتياقي

                        آغاز ميلادي

به سان غروبي

                        كه آغاز شبي

چون انتظاري

                       آغاز ميعادي

من با تو آغاز شدم

                       از پي پاياني

گران بخشي

ماه را به تو نمي دهم

تا به خاطر كوه نور، درياي مرواريد را انكار كني

ستاره ها را به تو نمي دهم

تا بگويي خوشا شب هاي بي مهتاب

آسمان را به تو مي دهم

تا نداني كه چه بايد كرد.

يدالله اميني