مدتی ست احساس می کنم حرفی برای گفتن ندارم. يعنی چيزی وادارم نمی كند به نوشتن.

بايد بروم. دوباره می آيم اما نمی دانم كی.

                                                                        خدا نگهـدار

                                                                         ۲۴ دی ِ ۸۷

حق با تو بود.

من هيچ وقت آن طور كه بايد، 

شايد

بزرگ نمی شوم،

مثل ِ تو

آدم بزرگ نمی شوم!

كودكی ام را

تو ببخش.

                                       ۷ تير ِ ۸۷  

                                         گفتگو

ممنونم از يرمای گرامی كه مرا دعوت كردند به اين بازی. بايد داستانی با ۱۰۰ تا ۱۵۰ كلمه می نوشتم و پنج نفر ديگر از دوستان را دعوت می كردم به اين بازی.

شب ِ عجيبی بود آن شب. طور ِ ديگری بی قرار بود. آن شب انگار، طور ِ ديگری دلتنگ بود. اينكه چرا آن شب، به يكباره، بعد از آن همه سال، نمی دانست. اما می دانست كه ديگر نمی خواهد آن طور زندگی را، كه داشت، ادامه دهد، آن طور بيهوده. ديگر نمی توانست آن طور بی تفاوت، حضور ِ آن سالهای خوش ِ اندک شمار ِ دختر در زندگی اش را نديده بگيرد، آن طور بی تفاوت، نبوده بگيرد. می خواست دوباره او را ببيند، دوباره عاشق شود، تا آرامش ِ آن زمانی اش را بازيابد.

حالا با هر لحظه ای فكر ِ نبودن ِ دختر، درد ِ غريبه ای در سينه اش مي پيچيد. نه، ديگر نمی توانست نديدن ِ او را تاب بياورد. چيزی می سوخت در درونش، می گداخت. دلش می خواست برود او را ببيند و يا دختر بيايد سراغش او را ببَرَد. رفت لا به لای كتاب ها و نامه ها، پیش و پس ِ خاطره ها را به دقت وارسی كرد، به دنبال نشانه ای شايد، ردّی از او، كه نيافت. نمی دانست بايد چه كار كند. خواست چيزی بنويسد برای او، چيزی به دشواری، به ناگزيری، كه آرام بگيرد، كه نشد.

دست آخر، دست از تقلا كه برداشت، نشست بر روی صندلی اش. بعد فكر كرد، بهتر همان كه بنشيند، منتظر بماند تا دختر بيايد پی اش. حالا تنها مايه ی آرامش آن لحظه های ناآرامَش، همان دختر درون ِ قاب ِ ديوار  ِ خالی ِ روبرو بود،با آن نگاه ِ دائم ِ يكنواخت،با آن نوار سياه كنارش، كه بی خبر از احوال ِ آن شب ِ مرد، لبخند می زد به او.

مرد، آرام آرام، چشم هايش را فرو بست.

سرمای شب، لغزان لغزان،در سكوت،داخل می آمد از پنجره ای نيمه باز، از زوال دم می زد...

ساعتي بعد، دست در دست، او بود و دختر بود، با همان لبخند ِ دیرآشنای ِ هميشه اش، درست همان طور كه مرد، دوستش می داشت...

دعوت می كنم از دوستانم: مــاهور، انسان ريخت، يسنا، سميرا، شـينا 

                       «  تا دست ِ تو را به دست آرم

                          از كدامين كوه می بايدم گذشت

                                                          تا بگذرم

                          از كدامين صحرا

                          از كدامين دريا می بايدم گذشت

                                                          تا بگذرم »

                                                           احمد شاملو