« این پُر آزار

                                          گند ِ جهان نیست

                                          تعفن بی داد است »

                                                                        شاملو 

گفتیم « پرواز »

کو آسمان ؟

رای ما  آفتاب بود

صبح نیامد

دنیا که وارونه باشد

کلاغ  قناری می شود

قورباغه  پادشاه !

پی نوشت: «در سرزمین قدکوتاهان»، در سرزمین دیوانگان و نامردان و ننگ و دروغ، آنکس که دائم و دائم، تحقیر و مایوس می شود، زخم برمی دارد و می میرد، « انسان » است.

سرنوشت ِ دشوار  ِ اجتناب و گریز ناپذیری ست ...